Van Muiswinkel tot Nederlandse China-journalistiek: beken kleur, plaats je voet tussen de deur
Omdat ik niet over één nacht ijs wilde gaan voor mijn Volkskrant-brief van 31 december jl., bracht ik een dag door met een ex-China-correspondent die lange tijd o.a. in Peking had gewoond. Hij deelde mijn analyse dat de Olympische Spelen een grote propaganda-vertoning gaan worden, niet zozeer voor China maar vooral voor het Communistische regime daar. Hij onderschreef ook de stelling, van Amnesty afkomstig, dat wij lang niet alles kúnnen weten van wat dat regime, achter de facade van dynamiek en modernisering, aan gewelddadige onderdrukking uitvoert, in gevangenissen, kampen, kazernes en politiebureaus. We krijgen eenvoudig geen toegang, de journalisten niet en de NGO’s niet.
Wat hij ten slotte ook liever niet wilde, is met zijn naam aan mijn boycot-oproep verbonden worden. Hij moest nog veel doen in China en zou problemen krijgen.

Het benieuwdst was mijn zegsman, toen nog half december 2007, naar de manieren waarop de Westerse journalisten gebruik zouden gaan maken van de tijdelijke vrijheid die het regime ze rond de Olympische Spelen bood. Hij wees daarbij op twee forse obstakels: 98 procent van de journalisten spreekt noch verstaat functioneel Chinees. Men is aangewezen op Chinese tolken en gidsen die op hun beurt risico’s lopen. En bovendien raken Chinese burgers die echt nare dingen laten zien of vertellen in grote moeilijkheden zodra de journalist zijn hielen heeft gelicht. Bettine Vriesekoop is daar inmiddels tot haar ontsteltenis achter.

Aanhoudingsbevel Jiang Zemin
Nederlandse journalisten in China kunnen de rest van hun leven goede sier maken met reportages over de seksuele moraal, de filmindustrie 'Chinawood', de kunsten-scene, Rem Koolhaas, tafeltenniscentra, Starbucks, milieumaatregelen, internetcontrole en honderden andere Chinese faits divers, variërend van volstrekt onschuldig tot behoorlijk gewaagd. Maar als hij of zij een verhaal schrijft over de Laogai (Chinese Goelag), de vervolging van de Falun Gong of over het aanhoudingsbevel dat het Spaans Hooggerechtshof heeft uitgevaardigd voor de vorige Chinese Baas Jiang Zemin wegens misdaden tegen de menselijkheid… na doorzending van zo’n verhaal kunnen de volgende dag de koffers gepakt worden en heeft de krant geen correspondent meer in Sjanghai of Peking. En dus is de afspraak met de hoofdredacties gemaakt dat áls er al over Falun Gong geschreven wordt, dat vanuit Nederland gebeurt. Wel zo veilig ook.

Vice-president van het Europees parlement Edward McMillan praatte drie jaar geleden met twee Falun Gong aanhangers die openlijk aan hem vertelden wat voor misdaden er tegen hen en hun geestverwanten werden begaan, waaronder de beruchte ‘orgaanroof’. Deze twee mensen hebben het eind van de maand niet gehaald. Men vertelde McMillan later dat de twee zichzelf bewust hadden opgeofferd, ze wisten wat hun lot zou zijn. McMillan schaamde zich kapot voor zijn naïviteit en is sindsdien een formidabele voorvechter van het aanpakken van China, het boven tafel halen van de waarheid over de Falun Gong-vervolging, en ‘campaigner’voor een Olympische Boycot door alle Westerse landen. Zie zijn website www.boycottbeijing.EU.

Hans Moleman mag China doen
Op zaterdag 1 maart 2008, schrijft 'Onze Man in China', Hans Moleman (de Volkskrant), een luchtig stuk op de Forum-pagina, waarin hij mij en mijn 'Gideonsbende' van het NienaChina-lied oproept wat andere ruige Hollandse teksten in het Chinees te laten vertalen en met de club (o.a. Jeroen van Merwijk, Maarten van Roozendaal, Bob Fosko) de Sjanghaise en Beijingse underground-scene in te gaan om de Chinese jongeren te verbazen en uit te dagen. Ik sluit niet eens uit dat zoiets mogelijk zou kunnen zijn: natuurlijk is China heel ‘open’ vergeleken met 20 jaar terug. Maar mijn werk is in Nederland, dat gaat prima en Hans mag China doen. Dat is namelijk ZIJN werk.

Ik vraag dan ook bij deze aan alle Nederlandse China-correspondenten om de Olympische Spelen, de Economie en de Modernisering in de hun resterende zeven maanden (8 oktober trekt de milde Chinese regering alle verloven weer in!) links te laten liggen en hard onderzoek te doen naar het enige wat belangrijk is als je je houding in de boycot-kwestie wilt bepalen: waar, met welke frequentie, door wie, hoe ernstig, schendt het Chinese overheidsapparaat de mensenrechten? Waar is Shi Tao, en hoe gaat het met hem? Waar is mensenrechten-advocaat Gao Zhisheng, en hoe gaat het met hem? Waarom laat de Chinese overheid geen onderzoek toe naar de gruwelijke orgaan-handel-verhalen? Onderzoek de hele lugubere boodschappenlijst van Amnesty International, stel vragen, zet je voet tussen de deur, duw waar het pijn doet! Dat doen wij hier in Nederland, doen jullie het daar nu eens echt goed!

In de wetenschap test men de hypothese dat alle duiven wit zijn, door onvermoeibaar te zoeken naar al is het maar één zwarte duif. In China stikt het van de pikzwarte duiven, maar de meeste journalisten zoeken fervent naar steeds meer mooie witte.



Bericht gepubliceerd op: 04-03-08
Bron: De Nieuwe Reporter
Voor meer informatie kunt u bellen naar 020 2611 600 of vraag hieronder direct een vrijblijvende offerte aan.

Offerte